Հայուհի կին. “Ղարաբաղը պետք է վերադարձվի Ադրբեջանին»

14:28   20 Մայիս 2016    323

«Karabakhinfo.com» էլէկտրոնային ամսագրի «Մեղավոր առանց մեղքի» ծրագրի հերթակա զրուցագիրը բաքվում ապրող հայուհի Ժանետա Մամեդովան է :

ղյան հակամարտությունից հետո, որոշ հայեր չէն հերացել Բաքվից, 1999 թ. Մարդահամարի ռժամանակ չէն թաքցրել իրենց ազգությունը: Այն ժամանակ ասումեին, որ Դրբեջանում, ԼՂ բացարիկ ապրում են 700 հայ, որոնք ապրելով ադրբեջանցիների մեջ չեն թաքցրել իրենց ազգային ծակումը:


Սակայն, որոշ ադրբեջանցի պաշտոնյաներ, պատգամավորներ ժամանակ առ ժամանակ տարբեր ատյաններում մի քանի անգամ հյտնել են, որ հայերը միջ այսօր ապրումեն մեր հետ միասին, նրանց թիվը 30 հազ. լինելու մասին: Իրականում թվաքանակը այստեղ մի դեր չի խաղում, հայերի ադրբեջանցիների հետ միասին հավասարության ապրելըբ անվիճելի փաստ է: Իսկ հայաստանում այսօր ոչ մի ադրբեջանցի չի ապրում, նրանց բոլորին արտագախտել են իրենց հարազատ ոջախներից: Հաշվի առնելով, որ հայերը բնակվում են Բաքվում մենք որոշեցինք խոսել նրանց հետ, ծանոթանալ նրանց կենցաղային կյանքին, կենսակերպն ու տեղեկացնել «Karabakhinfo.com” էլեկտրոնային ամսագրի ընթերցողներին:

«Ես ուզում եմ, որ Հայաստանը նպաստի խաղաղությանը»

Իմ զրուցակիցը Բաքվի քաղաքի Գարադաղի շրջանի Գըզըլդաշի բնակիշ Ժանետան է: Նա արթրիտային խնդիրներ ունի:

Ժանետան պամում է, որ ամենտարի բուժվում է առողջարանում, արտահայտում է իր երախտագիտությունը: Նրա հարեւանները նույնպես խոսում էն դրա մասին, դրական: Տունը մեզ հանդիպում է նրա պեսան ու դեկուրը: Անցնելով նրա տան սենյակը իմ ուշադրությունը քաշեց պատշդամբի վրա երկրի նախագահ Իլհամ Ալիևի լուսանկարը: Ժանետան տեսնելով իմ տեսակետը ասաց. «Ես շնորհակալ եմ նրան, շատ, շատ շնորհակալ: Եթե նա չլիներ ես ո՞նց կարողէ ի ապրել » : Տեսնելով պատին,իսլամին կապված նկարները, հետաքրքրվեցի նրա որ կրոնին է հավատում: « Հենց ես եկա այստեղ պարզապես ընդունեցի Իսլամը», – ասում է նա:


– Ես Մամեդովա Ժանետա Ուլուխան գըզի, ծնվել եմ Լենինականում: Իմ հայրիկիս անունը նման է ադրբեջանականի, դրա համարել չճանաչողները չգիտեն, որ ես հայեմ: Նախքան գալիս Ադրբեջան, միջ դեր ընտանիք կազմելս ապրել եմ Լենինականում: 1978 թ-ին ամուսնացել էմ եւ տեղափոխվել էմ Ադրբեջան: Մեկ տարի անց ես ընդունվել եմ գործարանում որպես պահա, աշխատել էմ միջև
1988 թ. Այնուհետեւ երեխաները մեծացել են, սովորել էն, այն ժամանակ չհասցնելու պաջարով աշխատանքից հերացել եմ:


– Ամուսնանալը ադրբեջանցի տղայի հետ հայ աղջիկների տեղի է ունեցել երկու դեպքերում, կամ երկուսն էլ ապրում են նույն քաղաքում, նույն փողոցում, եղել են հարեւաններ, կամ ինչ – որ մեկը, Ի՞նչպես եղավ ձեր ծանոթությունը:


– Իմ ընթացիկ ամուսինը եկավ Հայաստան, նրա հետ ես հանդիպեցի պատահաբար : Այնուհետեւ նա ինձ փախցրեց եւ բերեց այստեղ. Այդ ժամանակից ի վեր, մենք ապրում ենք միասին, մենք ունենք երեք դուստրերին, թոռ:


«Ես երբեք չեմ մտածել, փոխել իմ անունը»


– Ձեր հարևանների մեջ կան այնպիսիները, որո՞նք գիտեն ձեր ազգության մասին: Ի՞նչպես են նրանք քեզ հետ վերաբերվում:


– Իմ բոլոր հարեւանները գիտեն, որ ես հայուհիեմ, եւ երբեք ճնշում ինձ վրա չի եղել: Ամեն տարի գնում եմ Շեխովի առողջարան և լողափ, այնտեղ նաև իմձ հետ վերաբերվում են հարգանքով, նրանքել գիտեն, որ ես հայեմ: Մեր հարաբերությունները շատ լավ է.


– Առավելագույն հայրենակիցների ապրող Ադրբեջանում փոխել իրենց անունը, իսկ դուք չէ: Դա ո՞ւնի որև է մի կապ, որ դուք այստեղ ձեզ զգում եք անվտանգավոր:


– Դուք ճիշտ եք ասում: Ես երբեք չեմ մտածել, որ փոխել իմ անունը: Ինձ այստեղ բոլորը կոչվում էն Ժանետա:


– Ե՞րբ եք վերջին անգամ եղել դուք Հայաստանում: Ի՞նչ եք հիշում, երբ մտածում էք հայրենիքի մասին:


– Այո հիղում եմ սակայն թող վերանա Հայաստանը. Ի՞նչ հիշողություններ: Ես կորցրել էմ եղբորս ու քրոջս: Վերջին անգամ եղել էմ Երեւանում 1987 թ. հետո եղավ երկրաշարժը, բոլոր ազգականները, իմ ծնողները, իմ քույրս տեղափոխվել էն Ռուսաստան: Ծնողներս մահացել էն: Իմ քույրերս եւ եղբայրներս ապրում էն Ռուսաստանում: կապ ունեմ միայն մեկ քրոչս հետ, հազվադեպ խոսում է նրա հետ: Ես նրանցից նեղացել եմ: Սա պեքչեր լիներ, բոլորս ապրում էինք խաղաղ ու հարազատ: Ինչի համարեն մեղավոր այս երիտասարդ ները որոնք մահացել են պատերազմում:


– Ադրբեջանում, կա՞ն այլ բարեկամներ


– Ո՜չ չկան բոլորը Ռուսաստանում էն: Ես չեմ ուզում գնալ այնտեղ, ինչպես նաեւ տեսնել նրանց:





«Իմ մայրս ասումէր արի այստեղ չեմ ուզում մերնել արանձ քեզ տեսնելու:


– Հայուհու նման ծնված Ժանետան, ո՞ւմ նման է հիմա իրեն զգում – հայ թե ադրբեջանցի:


– Սկզբից երբ ես եկա այստեղ նույն օրվանից ես ինձ զգացի որպես ադրբեջանցի: Սա իմ Հայրենիքն է:


– Հակամարտության սկզբից շատ հայեր Ադրբեջանից հեռացել էն, իսկ դուք չեք գնացել: Գո՞ւցե պատճառը սայ է:


– Ես չէի կարող լքել իմ երեխաններին և թողնել որպես որբ:
Ո՞նց կարող էի գնալ, թողնելով երեք դուստրիս: Ես երբեք չեմ փոշմանել, որ մնացել եմ: Մայրս զանգահարում էր խնդրում էր, որ արի քեզ տեսնամ արանձ քեզ տեսնալով չեմ ուզում մահանալ: Վերջում նա մահացավ ինձ չտեսաց: Ես նրան ասացի, որ դու կորցրեցիր մի երեխուտ իսկ ես չեմ ուզում կորցնել երեկ երեխուս: Ես չգնացի , Իմ Ալլահը չթողեց ինձ վատ վիջակում: Իմ դուստրներիս ամուսնացրեցի բոլոր պեսաններսել ադրբեջանցիներ են:


– Երևի դուք նայում էք հեռուստատեսությամբ ներկայիս Հայաստանում սոցիալական իրավիճակը:


– Նայում եմ իհարկե, ասում են, որ իրավիճակը բարդ է:


«Ի՞նչպես կարող եմ ասել, ով է մեղավոր»


– Առաջարկում էն տարբեր տարբերակներ լուծելու համար հակամարտությունը, Ադրբեջանը ասում է, որ տարածքները պետք է վերադառցվի խաղաղ ճանապարհով կամ էլ ռազմական միջոցներով, Հայաստանը պնդում է, որ Ղարաբաղը պատմական Հայաստանի հողն է եւ ցանկացած միջոցներով խուսափում էն բանակցություններից: Ինչ եք կարծում, ով է ճիշտը եւ հակամարտության լուծուման ինչպիսի ձեւը կբավարարի հայերին:


– Ես ուզում եմ, որ հողերը վերադարձնեն ադրբեջանին: Երդվում եմ Ալլահին ոչխար կմորդեմ : Ուրիշ ոչինչ ես չգիտեմ:Երկու ժողովուրդների, միասին ապրելու մասին կարողեն ասեն նրանք, ովքեր նստել էն վերեւում: Ես, իրոք, ուզում էմ որպեսի

վերադարցնեն հողերը:

Նաիբա Գուրբանովա
«Karabakhinfo.com»

Հեշթեգներ:


Վերնագիրի այլ պիտակները